نوار حامل یک ماده بسته بندی نواری{0}} است که به طور گسترده در صنعت تولید لوازم الکترونیکی، عمدتاً برای مونتاژ قطعات الکترونیکی استفاده می شود. نوارهای حامل دارای ضخامت خاصی هستند و با مجموعه ای از حفره ها (همچنین به عنوان "جیب" شناخته می شوند) مشخص می شوند-که در فواصل مساوی در طول آنها فاصله دارند-برای قرار دادن قطعات الکترونیکی طراحی شده اند، و همچنین سوراخ های چرخ دنده ای که برای نمایه سازی و موقعیت یابی استفاده می شوند. جیب‌ها برای نگه‌داشتن و ذخیره قطعات الکترونیکی کار می‌کنند، در حالی که سوراخ‌های چرخ‌دنده موقعیت دقیق را در تجهیزات مونتاژ خودکار تسهیل می‌کنند. نوارهای حامل همراه با نوارهای پوششی (یا نوارهای آب بندی) استفاده می شوند. با مهر و موم کردن نوار پوشش روی نوار حامل، یک ساختار بسته بندی بسته تشکیل می شود که به طور موثر از قطعات الکترونیکی در برابر آلودگی و آسیب در حین حمل و نقل محافظت می کند.
بر اساس ترکیب مواد، نوارهای حامل را می توان به طور کلی به نوارهای حامل پلاستیکی و نوارهای حامل کاغذی طبقه بندی کرد. مواد متداول برای نوارهای حامل پلاستیکی شامل رزین ABS و رزین HIPS است. نوارهای حامل پلی کربنات به دلیل دوام قوی و نرخ انقباض پایین، به‌ویژه-برای اجزای دقیق مناسب هستند. ابعاد و تحمل نوارهای حامل باید مطابق با استانداردهای صنعتی مانند ANSI/EIA{9}}481، IEC 60286-3، و JIS C 0806 باشد. فناوری نوار حامل با توجه به کوچک‌سازی قطعات الکترونیکی، اکنون به سمت دقت‌های بسیار دقیق‌تری تکامل یافته است. با سخت‌تر شدن الزامات تحمل، نوارهای حامل اکنون می‌توانند به تلورانس‌هایی تا 0.02 میلی‌متر دست یابند. علاوه بر این، فناوری نوار حامل کد QR برای قابلیت ردیابی تراشه‌های نیمه‌رسانا اعمال می‌شود که با چاپ کدهای QR مستقیماً بر روی نوار حامل، امکان ردیابی سطح{13}روی فرآیند را در سراسر جریان کار تولید فراهم می‌کند. سایر فناوری‌های پیشرفته - مانند ماشین‌های بسته‌بندی نوار حامل انعطاف‌پذیر که از سیستم‌های بازرسی بینایی سه بعدی استفاده می‌کنند- نیز در حال حاضر در دست توسعه هستند.
